Een buurvrouw moest een belangrijk medisch onderzoek ondergaan. De specialist kon het onderzoek niet uitvoeren: de benodigde apparatuur was er niet.
Haar man kreeg een ander probleem. Hij moest een scan maken. Eerst SRD 7.500 betalen. Daarna kon het onderzoek plaatsvinden.
En nu horen wij dat politiebureau Flora geen politievoertuig heeft.
Een zorginstelling zonder noodzakelijke apparatuur.
Een patiënt die eerst duizenden SRD moet vinden voor onderzoek.
Een politiebureau zonder politieauto.
Los van elkaar lijken het incidenten.
Maar hoeveel incidenten zijn nodig voordat we moeten vragen of dit inmiddels een patroon is?
Wij hebben gebouwen.
Wij hebben diensten.
Wij hebben loketten.
Wij hebben functionarissen.
Maar steeds vaker ontbreekt precies datgene waarmee zij hun werk moeten doen.
Dan wordt het gevaarlijk wanneer wij eraan wennen.
Want zodra een patiënt denkt: natuurlijk moet ik eerst zelf duizenden SRD zoeken, en een burger denkt: natuurlijk heeft het politiebureau geen auto, verandert falen langzaam in gewoonte.
Wanneer gebrek, betalen en improviseren normaal worden, hebben we geen nieuw normaal gekregen. We hebben een vies normaal geaccepteerd.
Het vieze normaal.
Deh fii ernstig. 🔥
