Olie zonder welvaart — we kennen de afloop al
De film wordt in meerdere landen vertoond. De hoofdrolspelers verschillen, maar het verhaal is vrijwel hetzelfde.
Nigeria, Angola, Venezuela. Landen met enorme olierijkdommen, waar grote delen van de bevolking nauwelijks van profiteren. De olie stroomt, het geld stroomt, maar de welvaart bereikt lang niet iedereen.
Suriname staat aan de vooravond van haar eigen oliehoofdstuk. De verwachtingen zijn hoog. Maar de geschiedenis leert dat bodemschatten geen garantie zijn voor welvaart.
Zwakke instituties, politieke vriendjes, corruptie en gebrekkige controle kunnen ervoor zorgen dat de opbrengsten verdwijnen voordat de bevolking ervan profiteert. “Tante leyna ser a pingo keba”
En de bevolking zelf? Die laat zich maar al te gemakkelijk met een kluitje in het riet sturen. De onnozele kiest voor een broodje vandaag, zonder te beseffen wat hij morgen verliest. Zo wordt de toekomst van een heel land ingeruild voor een volle maag van één dag.
En precies daar ligt onze uitdaging. Niet de olie bepaalt onze toekomst, maar de manier waarop wij het land besturen. Een land wordt niet rijk omdat het olie bezit, maar omdat het verstandig omgaat met wat de natuur haar heeft gegeven.
Wij kennen de film. Wij kennen de spelers. En wij kennen de afloop.
Wi e dede ini a film!
Het ergste is niet dat wij de film al kennen. Het ergste is dat wij opnieuw een kaartje kopen.
