Met de verwijdering van de mennonitische gezinnen dreigt een nieuwe menselijke en bestuurlijke ramp. Suriname spreekt over voedselproductie, maar wat bieden we de mensen die daaraan willen bijdragen?
Volgens Suriname Herald zijn zestig mensen uit 33 gezinnen uit Masonia overgebracht naar Kraka. Onder hen zijn baby’s en jonge kinderen. De politie stelt dat zij zonder de vereiste toestemming op niet aan hen uitgegeven domeingrond verbleven. Hun advocaat probeert de voorgenomen uitzetting tegen te houden.
Regels gelden voor iedereen. Maar wie heeft deze mensen laten komen? Wat is hun beloofd en door wie? Ook die verantwoordelijkheid moet zichtbaar worden.
In plaats van deze landbouwers overal de schuld van te geven, zouden we moeten onderzoeken hoe hun kennis en kunde Suriname vooruit kunnen helpen. Wie wil werken en voedsel produceren, verdient een eerlijke kans binnen duidelijke regels.
Suriname zou toch de voedselschuur van het Caribisch gebied worden? Waar blijft die ambitie in de praktijk? Welke geschikte landbouwgronden stellen we beschikbaar en hoe verbinden we productie aan afzet?
Bescherming van het bos is noodzakelijk. Maar verantwoord landbouwbeleid vraagt óók om mogelijkheden aan te wijzen: waar en hoe kan het wél?
‘Liever lui dan moe’ mag geen bestuurscultuur worden: wel dromen van een voedselschuur, maar geen duidelijke regels, geschikte gronden en werkbare oplossingen organiseren.
Een voedselschuur bouw je niet met toespraken. Daarvoor zijn mensen nodig die het land bewerken — en een overheid die haar werk doet.
Adyen tante Leyna e gi wi shen.
Bron: Suriname Herald, 27 oktober 2026. Hero: illustratief portret.
