Na haar aantreden liet president Jennifer Simons ministeries en staatsbedrijven doorlichten. Quick scans moesten snel duidelijk maken wat er financieel, organisatorisch en bestuurlijk aan de hand was.
Er kwam ook iets uit. Bij TCT werd een rapport opgeleverd met organisatorische knelpunten. Bij Grassalco leidde een quick scan tot ingrijpen in contracten. Vicepresident Rusland zei bovendien dat er “overal” quick scans werden uitgevoerd, ook bij parastatale bedrijven.
Maar dan begint het spook.
Hoeveel quick scans zijn er eigenlijk gemaakt?
Een centraal openbaar overzicht met aantallen, instellingen, bevindingen en opvolging hebben wij niet kunnen vinden.
En dan komt daar nog iets bij. President Simons meldde in augustus 2026 dat meer dan vijftig zaken bij het Openbaar Ministerie zijn ingediend.
Meer dan vijftig zaken?
Welke zaken? Uit welke scans kwamen ze voort? Wat werd precies geconstateerd? En wat is inmiddels de status?
Zogenaamde helderheid kan juist ondoorzichtigheid veroorzaken wanneer alleen wordt gemeld dát iets is onderzocht, zonder te laten zien hoeveel, waar, wat eruit kwam en wat ermee is gedaan.
Een groot getal klinkt indrukwekkend. Zonder context maakt het de samenleving vooral nieuwsgierig — en uiteindelijk verward.
Quick scans moesten zaken boven water halen.
Prima.
Laat ons dan ook zien wat boven water kwam.
Anders blijft het voor de burger:
Quick Scan Spook.
Deh fii ernstig.
