Op 22 juli vertrok president Jennifer Simons met een kleine delegatie, waaronder minister Adelien Wijnerman van Financiën en Planning, naar Engeland. Het was geen officieel bezoek aan de Britse regering. Volgens het Kabinet van de President stonden gesprekken met de top van Bank of America en met andere bedrijven uit de financiële en olie- en gassector op het programma.
De doelen klonken groot: internationale contacten versterken, investeringen aantrekken, informatie verzamelen, steun organiseren en deskundigheid opdoen voor onder meer een toekomstig sovereign wealth fund.
Na terugkomst op 26 juli noemde de president de gesprekken constructief en positief. Ook werd gesproken over de ontwikkeling van de luchthaven en andere sectoren.
Maar wat kwam er concreet uit?
In de openbare regeringsberichten worden, behalve Bank of America, de andere gesprekspartners niet bij naam genoemd. Ook zien we daar geen bedragen, concrete investeringsafspraken, getekende overeenkomsten of tijdschema voor de aangekondigde follow-up.
De president kondigde bij terugkomst aan dat de resultaten later die week uitgebreider zouden worden toegelicht. Een overzicht waarin die concrete opbrengsten op een rij staan, hebben wij in de officiële berichtgeving niet kunnen terugvinden.
Een werkbezoek hoeft niet meteen een contract op te leveren. Contacten leggen hoort bij bestuur.
Maar er komt iets bij. Wanneer zowel de president als de minister van Financiën afreizen voor gesprekken met grote financiële partijen, krijgt zo’n bezoek meer gewicht dan alleen kennismaken. Dat bewijst niet dat in Londen een nieuwe lening of staatsgarantie is afgesproken.
Het maakt één vraag wél logisch: zijn daar nieuwe financieringen, garanties of andere schuldopties voor Suriname besproken — en zo ja, met welk mandaat en met welke mogelijke gevolgen? Volgens de Wet op de Staatsschuld is het de minister van Financiën die namens de Staat schuld- en waarborgverplichtingen kan aangaan binnen de wettelijke kaders.
Maar wanneer namens Suriname wordt gesproken over geld, olie, investeringen en toekomstige financiering, mag één vraag blijven staan:
Londen was positief. Maar wat kwam eruit?
Deh fii ernstig.
