Politiek is hard. Wie president wordt, moet kritiek verdragen. Chan Santokhi mocht worden afgerekend op zijn beleid, zijn beloften, zijn keuzes en zijn fouten. Maar ergens onderweg verschoof de aanval van wat hij deed naar wie hij was.
Dat verschil moeten we durven zien.
Santokhi werd niet alleen politiek bestreden. Hij werd bespot, uitgescholden en persoonlijk aangevallen. En uiteindelijk kwam de aanval zelfs uit zijn eigen huis. Zijn zoon Richano haalde in 2024 in een openbaar interview hard uit naar zijn vader, deed zware beschuldigingen en vond dat hij moest aftreden.
Hoe sterk moet een mens zijn wanneer niet alleen politieke tegenstanders, maar ook zijn eigen kind hem publiekelijk aanvalt?
Een aanval van buiten kan strijdlust oproepen. Een aanval van binnen kan iets breken. Waar kritiek pijn doet, kan ervaren verraad de kracht uit lichaam en geest trekken.
Daar past een oud beeld bij. Volgens Plutarchus verzette Julius Caesar zich aanvankelijk tegen zijn aanvallers. Maar toen hij Brutus met getrokken dolk zag, liet hij los, bedekte zijn hoofd en bood geen weerstand meer.
Niet omdat Chan Caesar was.
Niet omdat Richano Brutus is.
Maar omdat verraad uit de eigen kring anders snijdt.
Alleen wanneer we onze empathie uitschakelen, kunnen we onberoerd blijven bij het leed dat een ander wordt aangedaan. Zo harteloos. Zo wreed.
Kritiek is noodzakelijk in een democratie. Ook harde kritiek. Maar wanneer politieke strijd verandert in het systematisch afbreken van de mens achter de politicus, moeten wij een ongemakkelijke vraag durven stellen:
Waar eindigt politieke kritiek — en waar begint karaktermoord?
Deh fii ernstig. 🔥
