De NDP heeft de macht, maar niet de rust!
Ramon Abrahams, een van de oude strijdmakkers van Bouterse, trekt aan de bel. Volgens hem wordt onvoldoende overlegd, worden ervaren partijgenoten buitengesloten en functioneert de organisatie niet zoals het hoort.
Opmerkelijk. De partij die jarenlang vocht om terug te keren naar het machtscentrum, krijgt nu vanuit eigen gelederen kritiek op haar functioneren. Dat gebeurt wanneer de macht tussen de vingers wegsijpelt.
President Jennifer Simons houdt de deur naar een openbare woordenstrijd gesloten. Partijzaken moeten binnen de partij worden besproken. Je ondergoed was je liever privé. Maar wat gebeurt er wanneer die interne gesprekken volgens betrokkenen juist ontbreken? Dan komt de vuile was alsnog op straat. Precies dat is gebeurd.
Intussen wordt Faizal Abdoelgafoer genoemd als mogelijke toekomstige partijvoorzitter. Als ondervoorzitter en raadsadviseur bevindt hij zich dicht bij het presidentschap. Waar eindigt de partij en waar begint de staat?
Abrahams spreekt van een puinhoop. Maar wie heeft die gemaakt? En wie moet haar opruimen?
Een regeringspartij kan interne verdeeldheid niet eindeloos als een huishoudelijke aangelegenheid behandelen. De kiezer heeft recht op een regering die bestuurt, niet op een partijstrijd die het landsbestuur verlamt.
De helikopter kan een schommelstoel optillen. Maar wie tilt de NDP boven haar eigen problemen uit?
Deh fii ernstig!
