Een minister met beveiligers om zich heen. Een burger die bij gevaar moet hopen dat de politie tijdig komt. Dat verschil vraagt om uitleg.
Persoonsbeveiliging kan noodzakelijk zijn. Maar op basis van welke dreiging wordt die toegekend? Wie beoordeelt of de inzet nog nodig is? En hoeveel bescherming blijft er over voor de samenleving?
Wanneer de overheid zegt dat de politie onvoldoende mensen en middelen heeft, schrikt de burger. “Dan w’o dede ekte in a film.” Want wie komt er wanneer je wordt overvallen, bedreigd of thuis niet meer veilig bent?
Meer politie alleen lost dit niet op. Het gaat ook om goed bestuur, preventie en een organisatie die haar mensen inzet waar ze nodig zijn.
Ooit sprak minister Van Dijk-Silos over een eigen Alcatraz voor Suriname. Maar een samenleving veiliger maken vraagt meer dan een strengere gevangenis. Hoe voorkomen we criminaliteit, onderzoeken we aangiften en beschermen we slachtoffers?
Van bestuurders mogen we verwachten dat zij hun eigen beveiliging kunnen verantwoorden. Net zoals zij moeten uitleggen waarom een politiepost onvoldoende bezetting heeft of een dienstvoertuig ontbreekt.
Veiligheid mag geen voorrecht worden van mensen met een functie. De marktverkoopster, de leerkracht, de gepensioneerde en het kind onderweg naar school hebben evenzeer recht op bescherming.
De kwaliteit van een samenleving meet je niet af aan het aantal bewakers rond haar bestuurders, maar aan de veiligheid van haar burgers.
In Suriname lijkt de wereld omgekeerd: de burger sluit zich op achter tralies, in zijn eigen gevangenis, terwijl criminelen vrij rondlopen.
Wie bewaakt de burger die zichzelf moet opsluiten om zich veilig te voelen?
Def fii ernstig.
Bronnen: Key News: politiecapaciteit en persoonsbeveiliging, 22 oktober 2026; Waterkant: Van Dijk-Silos over Alcatraz, 19 september 2015.
