Eerst moest de rechter spreken. Nu de uitspraak er ligt, had Ronnie Brunswijk een andere uitkomst verwacht. Hij zegt zich eraan te onderwerpen, maar adviseert Wendy Jap-A-Joe hoger beroep. Dat recht heeft zij.
Maar de politieke vraag zit ergens anders.
Volgens Ronny wist Wendy bij de verdeling van de posities al dat haar benoeming bij TAS niet zou worden verlengd. Waarom moest haar vertrek dan uitlopen op zo’n bestuurlijk spektakel?
De president had duidelijke instructies moeten geven, vindt hij. Zijn kritiek op de overdracht verdient een antwoord. Maar zijn eigen verhaal roept eveneens vragen op.
Hij spreekt over directeuren die worden lastiggevallen, over partijgenoten en over posities. Voor Wendy gaat de partij iets anders zoeken. Eventueel bij zijn eigen onderneming, waar zij volgens hem driemaal zoveel kan verdienen.
Een particuliere baan aanbieden mag. Maar waarom klinkt de leiding van publieke instellingen telkens als een verdelingsvraagstuk tussen partijen?
TAS is een toezichthouder met wettelijke taken. De samenleving moet kunnen vertrouwen op deskundig bestuur en onafhankelijk toezicht. Een directeurspost is geen partijbezit dat bij de volgende onderhandeling van eigenaar wisselt.
Ronny zegt moe te zijn. Hij wil de problemen niet telkens meer bij de president aankaarten. Dat klinkt als frustratie binnen de coalitie. Maar burgers kunnen hun problemen met het bestuur ook niet eenvoudig naast zich neerleggen.
Ronny radeloos? De burger wordt vooral radeloos van een politiek waarin steeds duidelijk is wie bij welke partij hoort, maar minder duidelijk wie verantwoordelijkheid neemt.
Dit zijn de perikelen van een bananenrepubliek: publieke verantwoordelijkheid raakt ondergeschikt aan het verdelen van posities.
Bron: TBN Prime Alert, interview met Ronnie Brunswijk van 27 oktober 2026, met name 2:05–8:00. Beeld: aangeleverd screenshot uit het interview; achtergrond en vormgeving bewerkt met AI.
