Ramon Abrahams probeert Ocer in leven te houden. Maar met zijn eigen uitspraak — “Ocer is dood” — schetst hij het beeld van een partij aan het infuus, snakkend naar adem. Op sterven na…dood!
En wat vraagt hij? Een standbeeld voor Bouterse. Wellicht in de hoop dat zo’n bronzen gestalte zijn kameraad alsnog een plaats geeft tussen de helden uit ons verleden.
Volgens het verslag van zijn interview bij LIM FM vindt Abrahams dat de partij te weinig doet met de nalatenschap van Bouterse. Hij klaagt over het uitblijven van vergaderingen en over gebrekkige samenwerking. Het is zijn aanklacht van binnenuit. Dat maakt haar politiek veelzeggend,
Juist zijn verzoek om een standbeeld opent een ongewilde discussie. Een standbeeld verheerlijkt niet alleen een persoon; het vraagt de samenleving diens nalatenschap te eren. Dan komt het hele verleden op tafel. Ook de slachtoffers. Ook de veroordeling.
Een borstbeeld kan een gezicht vereeuwigen maar kan de geschiedenis niet vrijspreken.
Abrahams zou ook naar kameraad Lenin kunnen kijken. In Charkiv werd diens standbeeld in 2014 van de sokkel getrokken. De man die ooit boven de mensen werd verheven, belandde aan hun voeten. Een voetstuk bleek geen garantie voor eeuwige verering.
En Lenin staat niet alleen. In Bristol trokken demonstranten in 2020 het beeld van slavenhandelaar Edward Colston omver en wierpen het in de haven. Het standbeeld van Cecil Rhodes werd in 2015, na studentenprotesten, door de Universiteit van Kaapstad verwijderd.
Verschillende geschiedenissen, verschillende manieren van verwijderen. De parallel zit in de vraag die telkens terugkeert: wie verdient een ereplaats in onze publieke ruimte?
Dat zou Abrahams moeten overwegen voordat hij het brons bestelt. Zijn kameraad een standbeeld geven, betekent ook diens hele nalatenschap ter beoordeling aan de samenleving voorleggen. De bewondering van partijgenoten kan de herinnering van slachtoffers en nabestaanden niet uitwissen.
Ocer heeft volgens Abrahams geen adem meer. Maar brons ademt niet. Een standbeeld zal zijn partij geen nieuw leven geven. Het zal slechts onderstrepen wat men juist niet wil weten.
Misschien wordt het juist de laatste doodsteek voor de partij. Abrahams zoekt een monument dat haar bijeenhoudt. Hij kan een discussie ontketenen die haar verder uiteenrijt.
Ocer is dood. De NDP volgt!
Politiek commentaar. De cover is een bewerkte, satirische illustratie.
Bronnen: Abrahams bij LIM FM, verslag 13 oktober 2026; Reuters: Lenin, Charkiv, 2014; Reuters: Colston, Bristol, 2020; Universiteit van Kaapstad: Rhodes, 2015.
